Komentarz do Ewangelii || Wizytacja Kanoniczna bpa D. Muskusa || Plan wizytacji || Środy z Ignacym
SŁOWO BOŻE NA NIEDZIELĘ
Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: „Posłuchajcie innej przypowieści. Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznie, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna. Lecz rolnicy, zobaczywszy syna, mówili do siebie: „To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo”. Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili. Kiedy więc przybędzie właściciel winnicy, co uczyni z owymi rolnikami?” Rzekli Mu: „Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze”. Jezus im rzekł: „Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: „Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach”. Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce (Mt 21, 33-43).
Komentarz
To jest obraz Boga, który jest niezmordowany, w sytuacjach kiedy my Go odrzucamy…
(zrodlo: centrumwiniarstwa.pl)
WIZYTACJA KANONICZNA
Za tydzień, w niedzielę 11 października, będziemy w naszej Parafii przeżywać wizytację kanoniczną – odwiedzi nas bp. Damian Muskus. Wizytacja kanoniczna (pasterska) to – zgodnie z dokumentami kościelnymi oficjalna wizyta biskupa diecezjalnego lub pomocniczego w parafii, której celem jest ocena i wsparcie jej funkcjonowania. Wizytacja ma kilka punków, m.in. sprawdzenie funkcjonowania parafii na poziomie duszpasterskim i administracyjno-gospodarczym, spotkania z grupami funkcjonującymi przy kościele oraz proboszczem, księżmi i katechetami, wspólna liturgia. Wizytacje odbywają się regularnie co kilka lat. Ostatnio naszą parafię wizytował biskup Jan Szkodoń w 2018 roku.
(źródło: diecezja.pl)
Biskup Damian Muskus, franciszkanin, pochodzi z Leżajska za Podkarpaciu. Urodził się w 1967 roku, w roku 1986 rozpoczął nowicjat w Zakonie Braci Mniejszych Prowincji Niepokalanego Poczęcia NMP. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk ówczesnego metropolity lwowskiego, abp. Mariana Jaworskiego, w 1993 roku. Pracował jako katecheta i opiekun pielgrzymów w Kalwarii Zebrzydowskiej, rok po święceniach rozpoczął dalsze studia na KUL-u, po których uzyskał stopieni doktora nauk teologicznych. W roku 2005 został mianowany kustoszem Sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej, do dnia nominacji biskupiej był wykładowcą katechetyki i dydaktyki, referentem ds. katechezy przy Kurii Prowincjalnej oo. Bernardynów w Krakowie oraz sekretarzem formacji i studiów swojej zakonnej prowincji. W lipcu 2011 papież Benedykt XVI mianował o. Damiana Muskusa biskupem pomocniczym Archidiecezji Krakowskiej. Święcenia biskupie wraz z ks. Grzegorzem Rysiem otrzymał 28 września 2011 roku w katedrze na Wawelu. Jako zawołanie biskupie wybrał słowa Chrystusa skierowane do św. Jana: Ecce Mater tua (Oto Matka twoja). Do tego zawołania nawiązuje także herb, który przedstawia Maryję stojącą pod krzyżem. W herbie zawarty jest również akcent franciszkański. Krzyż, na którym wisi Chrystus, ma kształt krzyża z San Damiano, przed którym modlił się św. Franciszek. Bp Damian Muskus jest członkiem Komisji KEP ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Zespołu KEP ds. Ruchów Intronizacyjnych, Rady KEP ds. Duszpasterstwa Młodzieży. Pełni ponadto funkcję delegata KEP ds. Wspólnot dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa. W naszej Parafii był już nie raz, najczęściej jako szafarz sakramentu bierzmowania. (BL za:diecezja.pl)
PLAN WIZYTACJI
9.30 – Powitanie bpa w kościele i Msza św. w intencji parafian z udziałem wszystkich wspólnot osób dorosłych (również Rady Parafialnej i Grupy Synodalnej) i spotkanie w kościele.
11.00 – Msza św. z udziałem dzieci i spotkanie ze scholką, Służbą Liturgiczną i Grupą Apostolską w kościele.
12.30 – Msza św. z udziałem Grupy Apostolskiej i kandydatami do sakramentu bierzmowania.
14.00 – Msza św.
15.15 – spotkanie z kapłanami dekanatu Kraków – Bronowice.
Jezus, przebywając w jakimś miejscu, modlił się, a kiedy skończył, rzekł jeden z uczniów do Niego: «Panie, naucz nas modlić się, tak jak i Jan nauczył swoich uczniów». A On rzekł do nich: «Kiedy będziecie się modlić, mówcie: Ojcze, niech się święci Twoje imię; niech przyjdzie Twoje królestwo! Naszego chleba powszedniego dawaj nam na każdy dzień i przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto przeciw nam zawini; i nie dopuść, byśmy ulegli pokusie». (Łk 11, 1-4)
Chrystus pozostawił po sobie modlitwę do Boga Ojca która zajmuje w naszej wierze szczególne miejsce. Odmawiamy ją na każdej Eucharystii z podobnym pragnieniem pod którego wpływem działał ów uczeń wspomniany w Ewangelii. W ten sposób modlimy się do Boga Ojca tak jak nauczył nas sam Jezus. Przez to pełnimy Jego wolę i naśladujemy go bezpośrednio powtarzając słowa o tym, co w życiu jest najważniejsze.
O tym jak się modlić napisano wiele książek i wypowiedziano wiele słów. Człowiek wierzący który pragnie bliskości ze swoim Stwórcą nie może bowiem żyć Jego wolą bez regularnego kontaktu. Modlitwa jest naszym dziękczynieniem, oddaniem czci i chwały, momentem kiedy wszystkie nasze zmysły i wola koncentrują się na Bogu. Modlitwa to spotkanie dwóch osób. Czas w którym łaska Boża łączy się z ludzkim pragnieniem. Także święty Ignacy pozostawił po sobie kilka modlitw które weszły do kanonu kościelnego. Są one związane naturalnie z rytmem ćwiczeń duchownych ale zawierają także uniwersalny sens.
Ulubiona modlitwa św. Ignacego, którą umieścił na początku swoich Ćwiczeń duchownych i polecał odmawiać podczas rozmyślania oraz po Komunii świętej to „Duszo Chrystusowa”. Prośba o zjednoczenie z Chrystusem i o Jego opiekę aż do godziny śmierci. Ta modlitwa była znana jeszcze przed epoką Inigo, on jednak rozsławił ją na całym świecie.
Zatem „Anima Christi, sanctifica me; Corpus Christi, salva me…”.
Duszo Chrystusowa, uświęć mnie.
Ciało Chrystusowe, zbaw mnie.
Krwi Chrystusowa, napój mnie.
Wodo z boku Chrystusowego, obmyj mnie.
Męko Chrystusowa, pokrzep mnie.
O dobry Jezu, wysłuchaj mnie.
W ranach swoich ukryj mnie.
Nie dopuść mi oddalić się od Ciebie.
Od złego ducha broń mnie.
W godzinę śmierci wezwij mnie.
I każ mi przyjść do siebie,
abym ze świętymi Twymi chwalił Cię
na wieki wieków. Amen.
Druga modlitwa to wołanie o wielkoduszność. Ta krótka, mocna modlitwa streszcza ignacjańskiego ducha hojnej służby Bogu bez liczenia na nagrodę:
„Panie, naucz mnie być hojnym, naucz mnie służyć Ci tak, jak tego jesteś godzien: abym dawał, a nie liczył, walczył, a nie zważał na rany, pracował, a nie szukał spoczynku, poświęcał się, a nie oczekiwał innej nagrody prócz świadomości, że pełnię Twoją najświętszą wolę. Amen.”
Obie modlitwy wskazują na sens i cel naszego życia zawartego w fundamencie Ćwiczeń Duchownych. „Człowiek został stworzony, aby Boga, naszego Pana, wielbił, okazywał Mu cześć i służył Mu – i dzięki temu zbawił duszę swoją.
Zarówno Chrystus jak i św Ignacy wskazują przez swoje modlitwy na ważne dla naszego życia kierunki. Abyśmy nie zapomnieli kto nas stworzył i abyśmy naśladowali swojego Stworzyciela we wszystkich sytuacjach i wobec każdego człowieka. Z kolei znakiem czasu w którym obecnie żyjemy jest usilna próba świata do utrzymania człowieka w iluzji, iż sam sobie wystarcza oraz że, może zastąpić Boga ponieważ dysponuje technologią i wiedzą. Tymczasem prawda jest taka że, potrzebujemy wciąż ciągłego przypomnienia że, jesteśmy niedoskonali, wciąż potrzebujemy łaski a nasze pojmowanie tajemnic świata metodami naukowymi wciąż jeszcze trwa…
Niech nasza modlitwa nie ustaje, niech nam towarzyszy całe życie, tak jak trwa z nami w przymierzu Bóg Ojciec do którego się zwracamy. (RL)
