Podczas Triduum Paschalnego przychodzimy do kościoła w kolejne dni, by towarzyszyć Chrystusowi w ostatnich chwilach życia i świętować zmartwychwstanie. Każdy z tych dni ma swoją liturgię, ale dopiero Wigilia Paschalna kończy się błogosławieństwem, dlatego też mówi się, że od czwartkowego wieczoru cały czas będzie trwała jedna i ta sama liturgia. Wzbudzamy pamięć o Męce, śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, Bóg zaś swoją mocą sprawia Jego realną obecność przez sakramentalne znaki. Nie tylko wspominamy, nie przenosimy się w czasie, ale dzięki Bożej mocy, wszystkie wydarzenia Triduum stają się dla nas obecne tu i teraz (tzw. anamneza), są źródłem łaski i zbawienia.
WIELKI PIĄTEK
Dzień śmierci Chrystusa, Kościół nie sprawuje Eucharystii, wiernych obowiązuje post ścisły. Tabernakulum jest puste i otwarte, ołtarz bez obrusu i krzyża, w znajdującej się w kościele Ciemnicy wierni adorują Najświętszy Sakrament. To dziś Jezus usłyszy „Ukrzyżuj, Go!”, dziś upadnie trzy razy podczas Drogi Krzyżowej, dziś odda swojego Ducha Ojcu.
Ciemna jutrznia – odprawiana rano w Wielki Piątek, jest wyrazem czuwania na modlitwie razem z Chrystusem. Teksty ciemnych jutrzni wzbogacone są o tzw. Lamentacje Jeremiasza, zwane od średniowiecza „ciemnymi czytaniami”.
Droga Krzyżowa – odprawiana jest w wielu miejscach o godz. 15.00. Według obliczeń, które bibliści opierają na ewangelicznych opisach i wiedzy historycznej, mówi się, ze prawdopodobnie (mimo iż jest wiele teorii) Chrystus umarł właśnie około godziny piętnastej w piątek, 3 kwietnia, w roku 33 naszej ery.
Liturgia Męki Pańskiej – sprawowana w piątek wieczorem uobecnia wydarzenia Wielkiego Piątku. Sposób sprawowania wielkopiątkowej liturgii związany jest z połączeniem dwóch tradycji: rzymskiej (procesja w ciszy, prostracja, słuchanie Słowa) i wschodniej (adoracja krzyża, śpiew).
Prostracja – w ciszy celebrans (w czerwonym ornacie) i asysta wchodzą do kościoła w ciszy, po czym pada na twarz przed ołtarzem i przez chwilę leży krzyżem (tzw. prostracja). Gest ten jest wyrazem uniżenia, pokłonu wobec Boga i głębokiej modlitwy.
Modlitwa wstawiennicza – czyli specjalna w tym dniu modlitwa powszechna, jest bardzo uroczysta. W dziesięciu wezwaniach Kościół poleca Bogu: siebie, Papieża, wszystkie stany Kościoła, katechumenów, prosi o jedność chrześcijan, modli się za Żydów, prosi za niewierzących w Chrystusa, i za ateistów, za rządzących państwami oraz wszystkich nieszczęśliwych i strapionych.
Adoracja krzyża – celebrans stopniowo odsłania ramiona Krzyża i trzykrotnie ogłasza: „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”, na co wierni odpowiadają: „Pójdźmy z pokłonem”. Kiedy Krzyż już jest odsłonięty, po kolei adorują go uczestniczący w liturgii – w tym czasie śpiewa się pieśni pasyjne oraz tzw. Trisagion (gr. „po trzykroć święty”). Po liturgii Krzyż zostaje w widocznym i dostępnym miejscu, tak by każdy mógł go adorować – do Wigilii Paschalnej przyklęka się przed nim, tak przyklęka się przed Najświętszym Sakramentem. Po adoracji Krzyża przynosi się z Ciemnicy Najświętszy Sakrament i udziela się Komunii.
Grób Pański – to symboliczne miejsce, w którym złożono ciało Zbawiciela. Na specjalnym miejscu ustawia się Najświętszy Sakrament w monstrancji okrytej białym przejrzystym welonem – symbolem całunu, w który owinięto ciało zmarłego Chrystusa.
